Yerebatan Sarnıcı'nda 'Çökme' İddiası: Halkın Mirası Kimin Elinde?

İstanbul'un tarihi ve kültürel simgelerinden Yerebatan Sarnıcı'nın İstanbul Büyükşehir Belediyesi (İBB) yönetiminden alınması, kamuoyunda büyük yankı uyandırdı. Bu karar, İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu'nun sert tepkisiyle karşılandı ve "Gerekiyorsa kanunu değiştiriyorlar, gerekiyorsa hâkimi değiştiriyorlar ve sonunda göz koydukları mülke çöküyorlar" sözleriyle mevcut yönetim anlayışına yönelik ciddi eleştirileri gündeme getirdi.

Söz konusu gelişme, sadece bir yönetim değişikliği olarak değil, aynı zamanda kamu mallarının ve kültürel mirasın idaresi üzerindeki merkeziyetçi eğilimlerin bir göstergesi olarak yorumlanıyor. Yerebatan Sarnıcı gibi uluslararası öneme sahip bir yapının, yerel yönetimin elinden alınarak başka bir kuruma devredilmesi, karar alma süreçlerindeki şeffaflık ve hesap verebilirlik ilkeleri açısından soru işaretleri yaratıyor. İBB'nin uzun yıllardır başarılı bir şekilde işlettiği ve restore ettiği bu tarihi mekânın, hangi gerekçelerle ve hangi yasal dayanaklarla el değiştirdiği kamuoyuna tatmin edici bir şekilde açıklanmış değil.

Bu tür uygulamalar, yerel yönetimlerin gücünü ve yetki alanını daraltma çabaları olarak algılanırken, aynı zamanda halkın seçtiği temsilcilerin iradesini yok sayma anlamına geliyor. Bir şehrin kültürel varlıklarının yönetimi, o şehrin halkının katılımıyla ve yerel dinamiklere uygun olarak belirlenmelidir. Ancak son dönemde sıkça rastlanan bu tür devirler, merkezi iktidarın yerel yönetimler üzerindeki baskısını ve kontrol arayışını gözler önüne seriyor.

Demokratik bir yönetim anlayışında, kamuya ait varlıkların idaresi liyakat ve şeffaflık esasına dayanmalıdır. Yerebatan Sarnıcı örneği, bu ilkelerin ne denli aşındığını bir kez daha göstermektedir. Halkın ortak mirası olan bu değerlerin, siyasi hesaplaşmaların veya merkeziyetçi müdahalelerin konusu haline getirilmesi, sadece İBB'ye değil, tüm İstanbullulara ve ülkenin kültürel zenginliğine yapılmış bir haksızlıktır. Bu durum, kamuoyunun dikkatini bu tür kararların ardındaki gerçek niyetlere çekmekte ve kültürel mirasın geleceği hakkında endişeleri artırmaktadır.