106 Yıllık Meclis Geleneği ve Bugüne Yansıyan Gölgesi: Halkın Egemenliği Nerede?

Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin (TBMM) kuruluşunun 106. yıl dönümü, tarihsel bir dönüm noktasını anımsatırken, bugünkü siyasi tabloya dair derin soruları da beraberinde getiriyor. 23 Nisan 1920'de, işgal altındaki bir ülkenin bağımsızlık ve özgürlük arayışının sembolü olarak açılan Meclis, halkın iradesini en üst düzeyde temsil etme misyonuyla yola çıkmıştı. O günün koşullarında, yokluklar içinde dahi bir araya gelen farklı görüşlerden vekiller, ortak bir amaç uğruna mücadele etme azmini sergilemişti. Bu ruh, Milli Mücadele'nin temel direklerinden biri haline gelmiş, egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olduğu ilkesini perçinlemişti.

Ancak 106 yıl sonra, bu tarihi kurumun bugünkü işleyişi, kuruluş felsefesinden ne kadar uzaklaştığına dair ciddi endişeler uyandırıyor. O günün Meclisi, farklı seslerin özgürce tartıştığı, kararların geniş mutabakatlarla alındığı bir platformken, günümüzde yasama süreçlerinin tek bir merkeze toplandığı, muhalif seslerin yeterince temsil edilmediği ve denge-denetleme mekanizmalarının zayıfladığı bir yapıya büründüğü eleştirileri yükseliyor. Halkın iradesinin tecelligahı olması beklenen Meclis'in, yürütmenin gölgesinde kaldığı algısı, demokratik katılım ve temsil ilkesine olan inancı zedeliyor.

Bugün, TBMM'nin kuruluş yıl dönümünü kutlarken, sadece geçmişin zaferlerini anmakla yetinmeyip, aynı zamanda bu kurumun geleceği üzerine düşünmek zorundayız. 1920 ruhu, sadece bir tarihsel anıyı değil, aynı zamanda halkın gerçek egemenliğini, çoğulculuğu ve farklılıklara saygıyı temsil eder. Meclis'in yeniden bu ruhla donanması, tüm toplumsal kesimlerin sesini duyurabildiği, hak ve özgürlüklerin güvence altına alındığı, şeffaf ve hesap verebilir bir yönetim anlayışının tesisi için elzemdir. Aksi takdirde, 106 yıllık bu köklü kurumun anlamı, sadece bir kutlama töreninden ibaret kalma riski taşımaktadır.

Demokrasinin temel taşlarından biri olan yasama organının, gerçek anlamda halkın temsilcisi olabilmesi için, siyasi kutuplaşmaların ötesinde, ortak akıl ve diyalog zeminlerinin yeniden güçlendirilmesi gerekmektedir. Meclis'in, tüm siyasi partilerin ve toplumsal grupların katılımıyla, ülkenin temel sorunlarına çözüm üreten, adaleti ve eşitliği gözeten bir yapıya kavuşması, geçmişten alınan derslerin ışığında geleceğe yön vermek adına kritik bir adımdır. Aksi takdirde, halkın meclise olan güveni erimeye devam edecektir.