14 Yaşındaki Çocuk, Şiddet Gördüğü Babasını Öldürdü: Adalet Sisteminin Çözümsüzlüğü mi?

Gaziantep'ten gelen yürek burkan bir haber, ülkedeki aile içi şiddet ve çocuk istismarı gerçeğini bir kez daha acı bir şekilde gözler önüne serdi. 14 yaşındaki E.B. isimli çocuk, iddialara göre sürekli şiddet ve istismara maruz kaldığı babasını bıçaklayarak öldürdü.

Olay, 25 Nisan 2026 tarihinde Gaziantep'te meydana geldi. Küçük E.B., ailesi içinde yaşadığı dehşeti sonlandırmak adına, kendi hayatını da derinden etkileyecek bir eyleme girişti. Babasını öldürdükten sonra polise teslim olan çocuk, çıkarıldığı mahkemece tutuklanarak cezaevine gönderildi. Bu olay, sadece bir cinayet vakası olmanın ötesinde, yıllardır süregelen ve görmezden gelinen bir toplumsal yaranın, çocukların çaresizliğinin ve devletin koruma mekanizmalarının yetersizliğinin trajik bir göstergesi olarak kayıtlara geçti.

E.B.'nin yaşadığı iddia edilen şiddet ve istismar, toplumun her kesiminde derin bir sorgulama başlatmalı. Bir çocuğun böylesine çaresiz bir duruma sürüklenmesi, onu bu noktaya getiren koşulların ve bu koşulları önleyemeyen sistemin sorumluluğunu akıllara getiriyor. Çocuk koruma hizmetlerinin etkinliği, aile içi şiddetle mücadele politikaları ve mağdurlara sunulan destek mekanizmaları, bu tür olayların ardından sadece tartışılmakla kalmayıp, somut adımlarla güçlendirilmelidir. Adalet sistemi, bu vakada sadece bir cinayeti yargılamakla kalmayıp, çocuğun yaşadığı travmayı ve onu bu eyleme iten nedenleri de derinlemesine incelemelidir.

Bu trajik olay, devletin ve toplumun çocukları koruma görevini ne denli yerine getirebildiği konusunda ciddi sorular ortaya koyuyor. E.B.'nin tutuklanması, sorunun kökenlerine inmeden sadece sonucu cezalandırmak anlamına gelmemeli. Çocukların güvenli bir ortamda büyüme hakkı, her türlü şiddet ve istismardan korunma hakkı temel bir insan hakkıdır. Bu hakkın ihlal edildiği her vaka, aslında tüm toplumun ortak bir başarısızlığıdır ve bu başarısızlığın bedelini en ağır şekilde çocuklar ödemektedir. Bu tür acı olayların bir daha yaşanmaması için, kapsamlı ve önleyici politikaların hayata geçirilmesi elzemdir.